دريغ قافله عُمر كان‌چنان رفتند * كه گردشان به هواى ديار ما نرسد بسوخت حافظ و ترسم كه شرح قصهء او * به سمع پادشه كامكار ما نرسد بهترين فاتحهء سخن ، در بزرگداشت اين عزيز هميشگى ملّت ايران و گوهر يگانهء فرهنگ فارسى ، سخنى از خود او بود كه اين غزل به عنوان ابراز ارادتى به خواجهء شيراز ، بزرگ شاعر تمامى قرون و اعصار ، در حضور شما عزيزان ، برادران و خواهران و ميهمانان گرامى خوانده شد حافظ درخشانترين ستارهء فرهنگ فارسى است ، در طول اين چند قرن تا امروز هيچ شاعرى به قدر حافظ در اعماق و زواياى ذهن و دل ملّت ما نفوذ نكرده است او شاعر تمامى قرنهاست و همهء قشرها از عرفاى مجذوب جلوه‌هاى الهى تا اديبان و شاعران خوش ذوق ، تا رندان بىسروپا و تا مردم معمولى هر كدام در حافظ سخن دل خود را يافته‌اند و به زبان او شرح وصف حال خود را سروده‌اند شاعرى كه ديوان او تا امروز هم پرنشرترين و پرفروش‌ترين كتاب بعد از قرآن است ديوان او در همه جاى اين كشور و در بسيارى از خانه‌ها يا بيشتر خانه‌ها با قداست و حرمت در كنار كتاب الهى